سرمقاله شماره ی دوم. اردیبهشت ۱۳۹۱

نویسنده: نیکو یوسفی
بهارا زنده مانی، زندگی بخش
یک ماه از فعالیت این سایت گذشت. یک ماهی که با همه ی روزمرگی هایش، سرعتی باورنکردنی در پیمودن زمان داشت. گذر ایام چنانچه در همه ی عمر، نامحسوس طی شده، شامل عمر این مجله ی الکترونیک هم می شود و ناگزیرمان می کند که در پربار کردن  لحظه هایمان بکوشیم تا دچار دریغ و افسوسی که چاره ای هم ندارد، نشویم.
شماره ی دوم ما زمانی به دیدگان تان معرفی شد که با نوزایی فصل روبه رو هستیم. تقارنی که باید به فال نیک گرفته شود تا همراه با بهار زیبای طبیعت و شروع سالی نو، سبزترین لحظات زندگی را باهم رقم بزنیم.
تلاش من و همکاران یکدل این نشریه بر غنی کردن فضای سایت، بی تردید به شما مخاطبان همراه و دانایی بستگی دارد که نظرات تان را پیوسته با ما در میان می گذارید، از موشکافی، نقد و بررسی های ارزشمندتان مطلع مان می کنید و احیانا با فرستادن مقاله در قالب مصاحبه، ترجمه، معرفی، نقد و … ما را مفتخر می سازید.
در یک ماهه ی گذشته، ایمیل های زیادی به دست مان رسید؛ حاوی تشکر، انتقاد، درخواست همکاری، نقد و مطالبی برای استفاده ی مخاطبان دیگر. پیام های دلگرم کننده ی بانوان موزیسین، سرکار خانم پری برکشلی و سرکار خانم فروغ کریمی نیز، بر خوشحالی مان افزود. دوست عزیزمان فرشاد توکلی، ضمن نقدی بر مانیفست سایت زنان موسیقی، پیشنهاداتی داشت، که در همین شماره از این مطلب بهره مند خواهیم شد. بدیهی است که این گونه نظرات چالش برانگیز، نه تنها سازنده و سودمند خواهد بود، که نشان از توجه خاص و موشکافانه ی دوستان و مخاطبان می دهد. در همین راستا و براساس اولین نقد جدی وارد شده، استقبال مان را از پرسش و پاسخ هایی این چنین اعلام می کنیم و منتظر مطالب دیگرتان هستیم.
داشتن اندیشه هایی سبز، دلی بهاری و روزگاری سرشار از شادی و موفقیت برای تان، آرزوی ماست.