سرمقاله شماره ی نهم. آذر ۱۳۹۱

نویسنده: نیکو یوسفی
چهارشنبه ۱۷ آبان، خانه ی هنرمندان ایران
دومین جشنواره ی سایت ها و وبلاگ های موسیقی هم به پایان رسید. با همه ی فراز و فرودهایش.
دبیر جشنواره از روند برگزاری این برنامه گفت، از تفکر برگزار کنندگانش و بررسی حدود ۴۰۰ سایت و وبلاگ موسیقی. اما از خستگی ها و ناملایماتی که در ماه های اخیر پشت سرگذاشته بودند هیچ نگفت.
رئیس خانه ی موسیقی از انقلاب رسانه ای گفت و از رشد اندیشه در هنر موسیقی یاد کرد. اما از مشکلات  و معضلاتی که بر سر راه  چنین فعالیت هایی هنوز وجود دارد هیچ نگفت.
مدیر عامل خانه ی موسیقی بحث نقد در موسیقی را به چالش کشید، از لزوم آموزش شیوه های نقد سخن راند و خواستار برگزاری دوره های تخصصی نقد شد. اما از نبود پشتوانه در بین اهالی مطبوعات، به خصوص مطبوعات در فضای مجازی هیچ نگفت.
معاون هنری و فرهنگی خانه ی هنرمندان اما از امور مجازی به عنوان آنچه در دنیای واقع وجود دارد، با اتکا به نظر افلاطون گفت و فعالیت در فضاهای مجازی را به شمشیری دو لبه تشبیه کرد: “ابزاری شریف در دست ما برای حفظ کیان بشر و یا برعکس”. اما از خطرات گام گذاشتن در این راه، هیچ نگفت.
بیانیه ی هیات داوران توسط یکی از داوران خوانده شد و ابراز شادمانی برای حضورش در آن روز و در آن جمع که گویا قرار نبود باشد و بود. اما بیشتر نگفت.
یکی از برگزیدگان جشنواره بعد از گرفتن لوح تقدیر و تندیس جشنواره از خانه ی موسیقی خواست به خبرنگارانی که تحت فشارند، توجه کند. اما از کدام خبرنگار خاص و چه مشکلاتی هیچ نگفت.
سایت زنان موسیقی در این جشنواره، برنده ی لوح تقدیر شد. بی تکلف و شیرین. هرچند سخنان مجری برنامه و بازرس کانون پژوهندگان خانه ی موسیقی که “اگر در مورد زنان فعالیتی انجام شود، بی گمان موفق خواهد شد”، این نکته را که گویا زنان برای باور شدن هنوز راهی طولانی در پیش دارند، بار دیگر عزم مان را برای گام نهادن در راهی سخت، جزم تر کرد.
سایت زنان موسیقی، نه فقط برای زنان فعالیت می کند و نه تصور جدایی جنسیتی را می پروراند، حتا در جغرافیایی خاص. سخن از پررنگ کردن فعالیت هایی ست که انجام شده و می شود. سخن از تمرکز بر فعالیت نیمی از جمعیت است. موسیقی ای که توسط زنان و نه برای زنان خلق می شود و در همین راه بار دیگر دست یاری تمام صاحب نظران با هر تفکر و عقیده ای را در این راه می فشارد.
نگاهی به پرونده ی فعالیت ما در ۹ ماهی که گذشت، با دوستان و یارانی که بی چشمداشت همراه مان بودند، این اندیشه را ثابت می کند:
محسن قانع بصیری، سهیلا درستکار، مهیار شادُروان، نیکو یوسفی، رامین بحیرایی، پیمان سلطانی، مسعود میری، سجاد پورقناد، کوروش رنجبر، ضیاالدین ناظم پور، غفار ذابح، محمدرضا شرایلی، شاهین مهاجری، فرشاد توکلی، پیمان ناصح پور، سینا سلیمانی، سیامند امینی، محبوبه خلوتی، سروش کمالیان، رضا همتی راد، فرید تفسیری، فاطمه خان محمدی، Miguel Cruz Guerrero، نرگس ذاکر جعفری، غلامرضا سلیمانی و دوست دیگری که در ابتدای راه با ما بود ولی نخواست ادامه ی همکاری دهد.
تقدیر از این سایت، تقدیر از همراهی یاران عزیزی بود که پایداری شان امید است و تبریکی ست به بودن ها.