نی زن

نی زن
نویسنده: محمدرضا شرایلی
به یاد زوج هنرمند :حبیب الله بدیعی و بانو شمسی شمس
سال های ۱۳۲۰ تا ۱۳۴۰ یادآور حضور بانوان خواننده ایست که در عرصه ی موسیقی ایرانی با روی کار آمدن رادیو و ضبط صفحات گرامافون توانستند وارد رقابتی سخت در حضور مخاطبان مشتاق موسیقی ایرانی گردند. برخی از این خوانندگان به واسطه ی همکاری با آهنگسازان مطرح آن روز و اجرای ترانه های تاثیرگذار به سرعت شهره ی شهر شده و نام شان ورد زبان کوچک و بزرگ بود.
در این میان برخی از این بانوان به انتخاب همسری هنرمند نیز دست زدند تا با همکاری یکدیگر آثاری یکدل تر و جاودانه تر از خود بر جای بگذارند. پوران و عباس شاپوری، مهوش و بهرام حسن زاده، نرگس و ابراهیم سلمکی، شمس و حبیب الله بدیعی، پرخیده و حمید وفادار، رویا و حبیب الله بدیعی و حتی بعدها حمیرا و پرویز یاحقی و تعداد دیگری زوج هنری در تاریخ موسیقی ایران وجود دارند که تا به روزگار ما نیز این رویه ادامه داشته است و امیدوارم در همین مجال به تدریج به معرفی یک یک این زوج های هنری بپردازم.
این مقال یادی است بسیار مختصر از شمسی شمس، خواننده ای خوش خوان با صدایی گرم که حاصل زندگی مشترک و همکاری چند ساله ی او با همسرش حبیب الله بدیعی خلق ترانه های خاطره انگیزی برای جوانان دهه ی  ۱۳۳۰ شمسی بود. اولین آثار ضبط شده از وی بر روی صفحات گرامافون ۷۸ دور کمپانی رویال در حدود سال ۱۳۳۳ ثبت شده است که از آن میان می توان به ترانه ی “نی زن” که در آن روزگار خوش درخشید اشاره کرد. همچنین به خاطر شهرت روزافزونش در برخی فیلم های فارسی دهه ی ۳۰ به اجرای ترانه و گاه نقش آفرینی نیز پرداخت.
در همان ایام نیز با ارکستر حبیب الله بدیعی به اجرای ترانه هایی در رادیو مشغول بود و گاه به خاطر اصالت گیلانی اش ترانه های تنظیم شده ای از موسیقی محلی آن مناطق را با ارکسترهای رادیو و برخی را به صورت دوصدایی با جفرودی خوانده است.
یاد و خاطره اش گرامی
با همکاری آرشیو موزه ی موسیقی ایران